horses-storyblog

::księga gości:: 2005 lipiec kwiecień marzec luty styczeń 2004 grudzień

Łąka, jazda i kłutnia Obudziłam się rano i zauważyłam, że Kacper jeszcze śpi. Nie spalam tylko ja i Atrakcja, która jak tylko zobaczyła, że nie śpię zaczęła mi dziękować a ja zauważyłam, że ma w oczach łzy. Położyłam się jeszcze na chwile i obudził mnie dopiero człowiek. Miałam dziś wielką ochotę pobiegać na pastwisku i zobaczyć mojego Araba. Poszłam na łąkę gdzie była już Etna i inne konie. Na sąsiedniej łące zobaczyłam Murata, który galopował w moją stronę. Szybko podbiegłam do ogrodzenia. - Cześć Babie – powiedział ogier. - Cześć Murat – odpowiedziałam. - Przejdziemy się? – Zaproponował. Bez wahania się zgodziłam. I tak chodziliśmy sobie bardzo długo do czasu, gdy nie zobaczyłam ludzi zmierzających w naszym kierunku. Arab zaproponował spotkanie w nocy a ja bez wahania się zgodziłam. Wróciłam do stajni. Nie zdążyłam nawet porządnie się napić przyszli ludzie i włożyli mi to świństwo do pyszczka. Później założyli to coś ciężkiego i mocno zapieli pod brzuchem tak, że ciężko mi było oddychać. Zabrali mnie na ujeżdżalnie a tam był już Murat, który wyglądał jak zwykle cudnie. Poczułam jeszcze większy ciężar, ale nie zwracałam już na to uwagi patrzyłam tylko na Araba. Postanowiłam, że będę dziś się słuchać ludzi. Robiłam wszystko to, co chcieli z gracją. Gdy skończyliśmy szlam obok ogiera do stajni. Potwierdziliśmy spotkanie wieczorem. Wróciłam do stajni i dopiero teraz poczułam straszne zmęczenie. Położyłam się na chwile i zasnęłam. Obudził mnie Kacper jak już świtało i powiedział, że był tu Murat, ale spałam i nie chciał mnie budzić. Byłam trochę zła, bo chciałam się z nim zobaczyć. Zjadłam śniadanie, ale dziś nie zabierali nas na łąkę. Przyszedł człowiek i znów mnie zabrał na ujeżdżalnie tym razem to coś w pysku nie było już takie nie dobre a nawet smakowało jak jabłka. To na grzbiecie też nie było już takie ciężkie. Ludziom chyba się podobało jak biegam, bo czasami bili brawo. Wróciłam do stajni gdzie Etna powiedziała, że Murat chce się spotkać w nocy. Oczywiście dziś już nie zasnęłam. Czekałam na ogiera. W nocy usłyszałam, że nadchodzi jakiś koń ucieszyłam się i cicho zarżałam, ale nie usłyszałam odpowiedzi. Zobaczyłam jak Murat otworzył mi boks i tylko cicho powiedział: „musimy być cicho ludzie jeszcze nie śpią”. Wyszliśmy ze stajni po cichu i poszliśmy nad staw nie daleko łąki. Tam tak staliśmy sobie przytuleni, gdy nagle zobaczyłam zarys konia idącego w naszą stronę. Wystraszyłam się, ale się okazało, że to ta głupia Zosia zobaczyła, że wychodziły ze stajni i nie wytrzymałam. Podbiegałam do niej i zapytałam: - Co ty tu robisz? - Idę na spacer! – Odpowiedziała bezczelnie - Idź stąd! - Parsknęłam - A jak nie to, co? – Zapytała Nie wytrzymałam tego rzuciłam się na nią z zębami. Wystraszyła się i uciekła. Murat był bardzo zły, że tak zareagowałam i chyba się nawet obraził, bo nie powiedział już ani jednego słowa. Mimo że go przepraszałam i mówiłam, że po prostu jestem zazdrosna o niego nic nie pomagało. CDN horses-story 2005-07-13 13:29:04 skomentuj (0) Ocalenie... Goniliśmy ciężarówkę przez długi czas i kilka koni nie wytrzymało tempa, ale ja wiedziałam, że musze ją ocalić. W końcu zobaczyłam ciężarówkę stojącą na parkingu. Ludzie wyprowadzili Atrakcje, aby się napiła i rozprostowała kości. Klacz nie może biegać wiec nie wiedziałam, co teraz mamy zrobić. Podbiegliśmy do ciężarówki i zarżałam na Atrakcje, która jak nas zobaczyła z trudem powstrzymała się od płaczu. - Bardodko, co tu robisz? – Zapytała. - Próbuje Cię ocalić - powiedziałam z trudem gdyż jeszcze nie mogłam złapać oddechu. - Dziękuje! – Powiedziała klacz i zaczęła płakać. - Nie czas na czułości - powiedział Good Effeckt - musimy Cię jakoś zanieść do domu. - Czy ktoś ma jakiś pomysł? – Zapytałam Niestety nikt mi nie odpowiedział. Na poczekaniu wymyśliłam, że trzeba ją zanieść, ale kto to zrobi?. Padło na Hermoso potężnego ogiera Shire, który dopiero dołączył do nas z innymi końmi. Jest bardzo silny, bo ciąga bryczkę. Ludzie patrzyli na nas ze zdziwieniem chyba nie wiedzieli, co mają robić. Tak po długiej drodze powrotnej dotarliśmy do domu tam czekali na nas ludzie, którzy wyglądali na strasznie zmieszanych. W końcu po długich rozmowach okazało się, że Atrakcja zostaje z nami, a ja zostałam bohaterką. horses-story 2005-07-12 22:00:44 skomentuj (0) Rzez... Narazie portalu nie ma bo ja nie mam PS -No Bardodka-Usłyszałam jak każdego ranka głos wesołego Kacpra.- Co ty tam wczoraj narozrabiałaś? Opowiadaj! Nie chciałam mu nic opowiadać. Moje oczy tak jak wczoraj nadal były mokre. Musiałam ze smutku płakać przez sen. -Nie!- Krzyknęłam- Nic ci nie powiem. I znów zaczęłam płakać. Usłyszałam kroki człowieka jednak nie miałam zamiaru iść na pastwisko. Położyłam się plackiem na ziemi i zaczęłam kaszleć. Istota popatrzyła na mnie wzdrygnęła się ramionami i wyszła zaganiając razem wszystkie konie. Zostałam sama dalej szlochając. -Heeej- Zza paru boksów dobiegł przyjemny głos jakieś klaczy.- Co ty tak płaczesz? -Nic- Prychnęłam cienkim głosem. Czyżby- Dźwięk słów wypowiadanych przez nią był bardzo przyjemny. Podniosłam się pierwszy raz od rana i wychyliłam. Zobaczyłam gniadą klacz z szeroko rozstawionymi oczami i gwiazdką na czole. -Nie przedstawiłam się- Koń zauważył, że na niego patrzę.- Jestem Atrakcja a ty zgaduję, Bardodka? -Owszem, tak.- Zapłakałam. -Na pewno nic się nie stało- Atrakcja uśmiechnęła się. Postanowiłam się jej zwierzyć. I tak nie znałam tej gniadej klaczy. -Znasz tego ogiera, z którym chodzę, Murata?- Zaczęłam długą opowieść o moich dotychczasowych przeżyciach nie pomijając ani jednego. Atrakcja słuchała z zaciekawieniem, co jakiś czas mówiąc „Yhy”. -Ja też kiedyś byłam w tej stajni, co twój Arab.-Powiedziała. -A, czemu już nie jesteś?- Zaciekawiłam się. -Bo jakiś miesiąc temu zanim ty do nas dołączyłaś Bóg ukarał mnie zawiłą chorobą nogi. Chodziłam w ujeżdżaniu...- Wierzchowiec pochylił głowę. -I, co teraz będziesz robić? -Miałam już parę operacji jednak do zdrowia nigdy nie wrócę. Wierzę, że właściciel nie wyśle mnie na rzeź.- Ostatnie słowo wymówiła z wielkim wstrętem. -Rzeź? -Rzeź. -Co to takiego? -Szkoda gadać.- Atrakcja odwróciła głowę a ja miałam wielki dylemat, czemu ona tak się tego boi. Zrozumiałam, iż to, co mi się przytrafiło nie było tak straszne jak choroba nowej koleżanki. -Nie możesz się przejmować Muratem. Ja myślę, że on cię bardzo kocha i wcale nie zdradza z Zosią.- Klacz dalej patrzyła zamyślona na nogę. Zobaczyłam, że miała na niej bandaż. Po paru godzinach smutnej i nie smutnej rozmowy przyszedł człowiek i tym razem zabrał mnie gdyż Atrakcja poprawiła mi humor. Jazda minęła szybko na ujeżdżalni a ja, choć jeszcze trochę galopowałam chodziłam raczej przy ścianie tak jak inne ujeżdżane konie. W drodze powrotnej zobaczyłam Good Effeckt Który ścigał mnie aż do furtki od padoku? Gdy już wypuścili mnie tam rozsiodłaną podszedł do mnie. -Przykro mi, że tak wczoraj Murat cię uraził- Wyznał Appaloosa.- Fajny z niego kumpel, ale ogier do chodzenia słaby.- Zaśmiał się. -Nic nie szkodzi.-Odpowiedziałam.- On mnie już nie obchodzi. Ogier powiedział „Papa” i poszedł. Gdy zniknął zobaczyłam biegnącego Murata. Znów chciałam płakać, ale przypomniałam sobie słowa Atrakcji. -Barbie!- Arab podszedł do mnie.- Nadal jesteś na mnie zła? Ja ci wszystko wyjaśnię!! -Co mi masz wyjaśniać.- Nawet na niego nie spojrzałam tylko ruszyłam kłusem gdziekolwiek. -Masz rację, że Zofia de Found chciała ze mną chodzić... -To idź sobie teraz do tej swojej Foundusi!!!- Nie wytrzymałam. -Ale się nie zgodziłem.- Spojrzałam na niego. Miał łzy w oczach.- Barbie! Kocham cię! Zrobiło mi się głupio. Pierwszy raz Murat zdecydował się na taką szczerość. Przytuliłam go. -Przepraszam.-Wyszeptałam.- Przepraszam, Murat. -Nic nie szkodzi.- Westchnął chyba z ulgą Arab. Wróciłam do stajni chcąc podziękować Atrakcji, ale jej nie było. -Mak?- Zwróciłam się do konia po prawej gdyż uznałam, że siedzi w boksie już od paru godzin.- Gdzie jest ta klacz, co stała w boksie numer 21? -Właśnie wyjeżdża na rzeź.- Odpowiedział ogier.- To przykre, ale co mamy zrobić. Nie da się już jej uratować. Ma chorą nogę. Otworzyłam boks tak jak nauczyła mnie Intro i krzyknęłam. -Kto mi pomoże? Zobaczyłam Etnę, która wychodziła ze swojej przegrody. Zapewne przed chwilą wróciła z jazdy. To samo zrobił Kacper, Intro a nawet Mak. -Będziemy gonić ciężarówkę.-Wyjaśniłam. -To nie wykonalne.- Prychnął siwy Anglik. Wierzyłam w jego słowa. W końcu niedługo miał się przeprowadzić do SDKZiW(Stajnia dla koni zasłużonych i wystawowych) za wygrany bieg. -Z Muratem i innymi się uda.- Powiedziałam- Spójrzcie! Jeszcze je ładują! -Kogo?- Kacper nie rozumiał jeszcze nawet tego, po co tu jest. -Leć po wystawowe Bardodko- poprosiła szybko Intro a ja pobiegłam do stajni mojego ogiera. -Hej!- Zdyszana stanęłam w drzwiach.- Potrzebuję pomocy. Good Effeckt Murat i parę innych koni wyszło do mnie. Wyjaśniłam im wszystko. -Już ciężarówka wyjechała, ale z tego, co wiem robią przerwę po 2 godzinach jazdy.- Powiedział Good Effeckt- Będziemy ich gonić. Nie jeżdżą za szybko, ale dla nie wyszkolonych 60/h. Może być nie wykonalne. Więcej nie powiedział. Zaczęliśmy bieg. Bardzo długi i męczący bieg za ciężarówką. A wszystko to było dla Atrakcji. horses-story 2005-04-06 18:59:48 skomentuj (4) Uwaga dodatek!!! Oto test dla prawdziwych milosnikow Bardodka love story, dzieki ktoremu dowiesz sie kim z mojej historyjki jestes. Oto adres: A teraz pytanie... Prosze o szybka odpowiedz horses-story 2005-03-27 13:33:07 skomentuj (0) Czas bólu i zawiedzeń ciągle trwa... Uznałam że pora się wyżyć na sobie za cięty język. Zamachnęłam się łbem i ruszyłam w galop. Biegłam przez całą ujeżdżalnię nadal mając łzy w oczach. Czułam jak jeździec zsuwa się z mojego grzbietu więc zwolniłam. Nie mogłam być aż tak brutalna. Poczułam że człowiek klepie mnie po szyi mówiąc coś przyjemnym głosem a potem zsiadł i zaprowadził na pastwisko. Czekał tam Hetman. -Dobrze że wró...-Zaczął ale przerwał gdyż zobaczył łzy w moich oczach.- Co, co się stało? -Nic...- Nie miałam ochoty zwierzać się właśnie mu. -To na pewno przez Murata!!- Przejechał kopytem po ziemi.- Ten niewdzięczny, głupi, niemiły... -Nie prawda- Zarżałam smutnie i pobiegłam wypłakać się gdzie indziej. W efekcie wpadłam na Etnę. -Czemu znowu uciekasz?- Zaśmiała się przyjaciółka jednak ja nie miałam ochoty odwzajemniać jej dobrego humoru. -Nie uciekam. Przyszłam się wypłakać- Westchnęłam. -Dlaczego?- Zdziwiła się klacz. -Chyba Murat się na mnie obraził- Zapiszczałam. -Na pewno nie...- Pocieszyła mnie Shire. -Owszem, tak!- Pochyliłam głowę. Miałam dość tego wszystkiego. Pobiegłam w stronę stajni nieświadomie przeskakując furtkę oraz płot otaczający mój dom. -Bardodka, czekaj!- Usłyszałam za sobą głos Etny. Drogę wyznaczała mi dusza a nie mój umysł. Wkrótce minęłam stajnie. Na jednej z ujeżdżalni widziałam galopującego Murata co spowodowało u mnie większą falę płaczu. Nie myślałam czy on mnie widzi i czy się z tego cieszy. Po prostu biegłam i płakałam. Dotarłam do lasu. Dochodziła noc. Czerń ogarnęła cały świat który widziałam przed sobą ale nie przejmowałam się tym. Kiedy byłam już na skraju lasu usłyszałam to samo wycie wilków. Chaotycznie zmieniłam kierunek rżąc przy tym niczym zachrypnięty lew odstraszający ofiarę. Zaczęłam ucieczkę. Leciałam teraz jak burza mijając ciemne drzewa. Strach spowodowany urazem z przed tygodnia ściskał moje serce. Dotarłam na jakąś polanę. Zatrzymałam się by odsapnąć jednak usłyszałam znowu wołania lupusów. Byłam pewna! Zgubiłam się, i nawet instynkt konia przy strachu i bólu w sercu nic nie dawał. Jedyną nadzieją na przeżycie było wołanie o pomoc i tak też zrobiłam. Moje rżenie jeszcze bardziej pobudzało wilki. Mimo starań jedyną odpowiedzią było echo. Usiadłam na pokrytej grubo śniegiem ziemi i zamknęłam oczy. Zarżałam jeszcze parę razy nastawiłam uszu i słuchałam. Czy nie nadchodzi żaden koń i czy nie nadchodzi żaden wilk. Nagle usłyszałam że ktoś nadchodzi. Nie był to na pewno potomek psa. Spadający z nieba śnieg pokrył mnie tak bardzo że żadne oprócz wilków zwierzę nie wyczuło by mnie. Tak więc dalej się nie ruszałam. Tajemnicze coś było coraz to bliżej. Usłyszałam rozmowę trójki ludzi. To był mój ratunek!! Wieczorni jeźdźcy!!! Zarżałam wesoło wyskakując spod zaspy. Konie spojrzały w moją stronę. Było ich 3. Byli na dróżce obok pola. Widząc mnie jeden krzyknął. -To ta od westernu! To ja odkryłem że masz do tego talent! Zasłużony ruszył w moją stronę. Gdyż był prowadzącym reszta pobiegła za nim. Zwierzęta otoczyły mnie. -Bardodka?!- Zobaczyłam przed sobą Maka.- Co ty tu robisz? -Eee...- Zacięłam się- Zgubiłam się... -Jak?- Zainteresował się miłośnik westernu którego imienia nie znałam- Aha. Ja jestem Good Effect. -Cześć- Wymusiłam uśmiech na twarzy. Stał tam także masywny ogier rasy fryzyjskiej który nie powiedział zupełnie nic. Jeden z jeźdźców wstał i wsiadł na mnie. Nie miał ochoty jeździć teraz a poza tym nie wiedziałam co mam robić. Niestety kiedy reszta koni oddaliła się a mężczyzna dalej dawał mi łydki ruszyłam do reszty szybkim galopem. Gdy dotarłam znów się zatrzymałam a gdy oni zniknęli mi z oczu po raz koleiny ruszyłam szybkim biegiem. Tak postępowałam aż dotarłam do furtki którą mogłam wejść na teren stajni. Aby pokazać innym że jestem dobrym wierzchowcem ruszyłam równym kłusem na końcu zastępu robiąc to samo co koń przede mną. Na padoku zobaczyłam Murata i inne konie co przypomniało mi o kłótni. Znowu łzy napłynęły mi do oczu. -Na oklep!- Prychnął jakiś koń w moją stronę. Murat rozmawiał z jakąś klaczą. Zaraz.... To była Zosia. Zarżałam na niego wściekle. Ogier spojrzał na mnie. -Barbie! Zaraz ci wszystko wyjaśnię!- Krzyknął ale mnie już tam nie było. Leciałam w stronę boksu zapominając o człowieku który już w połowie drogi spadł krzycząc „Skończ ten cwał!!!”. Teraz naprawdę poczułam ból i był on gorszy od poprzedniego. Dotarłam do mojego boksu który był otwarty. Zatrzasnęłam z chukiem drzwi. Miałam dość Murata! Miałam dość ludzi! Miałam dość całego świata! „Już nigdy z tąd nie wyjdę choć by był koniec świata!!!”-Myślałam. Z wysiłku zasnęłam... CDN. horses-story 2005-03-18 20:07:02 skomentuj (3) Obrazil sie! Kiedy byłam zaledwie 10 lub 20 metrów od bijących się Murata i Hetmana uznałam że zanim jakoś do nich zagadam by rozstrzygnąć kłótnię pójdę po Etnę i tak też zrobiłam. -Co, co się dzieje?- Powiedziała klacz gdy pociągnęłam ją z całej siły za kosmyk brudno czarnej grzywy. -Nie mamy czasu-Wrzasnęłam przerażona. Muszę przyznać że martwił mnie los oby dwu ogierów.-Jeszcze któryś się zabije! -Kto? Gdzie? Jak?- Przyjaciółka raczej nie rozumiała o co chodzi. -Zobaczysz.- Krzyknęłam ruszając w galop. Gdy dotarłyśmy zobaczyłyśmy tłum koni otaczający Murata i Hetmana. Przecisnęłyśmy się przez pulchne cielska dwóch siwych klaczy w podeszłym wieku i stanęłyśmy przed bijącymi się. -Chyba wiem o co a właściwie o kogo się kłócą- Etna zrobiła wielki uśmiech w moim kierunku. -Powiedz coś- Wyszeptałam przez zęby.- Proszę! -Ciebie posłuchają bardziej- Shire poszerzyła uśmiech. -Ok.- Prychnęłam i ruszyłam w stronę koni. Ogiery stały na tylnich nogach siłując się przednimi i zadając sobie rany kopytami. -Hej!- Krzyknęłam nieśmiało. Murat wyglądał na zdziwionego i trochę zawstydzonego. Zapewne domyślał się że wiem o kogo się kłócą. Świadomość że zależy na mnie aż dwóm ogierom byłą bardzo przyjemna.-Nie kłóćcie się! -Próbuję mu uświadomić że chodzisz ze mną.- Kary arab podszedł do mnie z pochyloną głową. -A ja- Wrzasnął Hetman tak żeby drugi słyszał- że chodzisz z koniem który spowodował że przez tydzień nie wychodziłaś na pastwisko a dwa dni leżałaś nieruchoma z bólu! Nie wiedziałam co powiedzieć. Jedyną rzeczą która przychodziła mi na myśl była ucieczka. Tak też zrobiłam. Pochyliłam głowę obróciłam się i zaczęłam biec. Dotarłam do sosenki pod którą Intro kopała w śniegu. -Co jest?- Klacz podniosła głowę. -Nic...- Westchnęłam lecz Intro nie uwierzyła ponieważ zobaczyła biegnącego za mną Murata, Hetmana próbującego wyprzedzić go z całych sił i ciężką pociągową Etnę biegnącą gdzieś w oddali.. -No jasne- Prychnął izabelowaty koń.-Hej ogierki! Cześć Etna! -Cześć Intro!- Mój ogier nawet nie zwrócił na nią uwagi. Znał ją tylko z opowiadań ale rozpoznał że to ona.- Czemu uciekłaś Barbie?- Spytał. Bardzo spodobało mi się imię gdyż moja poprawna nazwa nie była zbyt dostojna. Zawsze marzyłam o tym żeby tak jak Zosia mówili na mnie Bardodka a w rzeczywistości wabiła bym się np. Barbie tak jak powiedział Murat. -Właśnie- Usłyszałam głos zdyszanego Hetmana.- O! Witaj Intro! -Eee...- Spojrzałam na wszystkie trzy konie i przyjaciółkę która z każdą przeciągającą się w nieskończoność chwilą była bliżej sosenki. Nie chciałam im powiedzieć że było mi głupio tak tam stać. Na szczęście przyszedł znów ten pan co kiedyś i zabrał mnie. Inny bardziej dostojny człowiek wziął Murata zakładając mu siodło i ogłowię. -Więc?- Spojrzał na mnie arab. W pełnym konnym stroju z mężczyzną w garniturze na grzbiecie wyglądał prześlicznie. -Nie wiem- Powiedziałam i żeby już z nim nie rozmawiać odwróciłam głowę. Ogier najwidoczniej to zrozumiał bo zagadał na inny temat. -Zobaczymy się dopiero jutro wieczorem gdyż nie chcę cię narażać na kolejną wyprawę z wilkami.-Westchnął. -A wieczorem też wychodzimy na pastwisko- Zasmuciłam się. -Ćwiczę na wystawę do późnego wieczora- Wyjaśnił. Westchnęłam ze smutkiem. -Ja się nie boję wilków! Spotkajmy się w nocy! Proszę Murat! -Ech... Koń przyspieszył kroku a wkrótce zniknął mi z oczu. Spróbowałam go dognić jednak gospodarz szarpnął za kantar i przestałam. Całą dzisiejszą lonżę byłam smutna gdyż byłam pewna że Murat jest na mnie wściekły. Nie poruszył mnie nawet fakt że jakaś nastolatka wsiadła na mnie. Stałam na środku krytej ujeżdżalni. Nie poruszyłam się nawet gdy mnie uderzyła palcatem. Dopiero po dostaniu z dużego bata ruszyłam galopem. Miałam oczy mokre od łez. Czemu on się na mnie obraził? CDN horses-story 2005-03-12 21:48:39 skomentuj (7) Wilki sa zle!!!! -Bardodko!- Szepnšł mi do ucha Mak. Pewnie zerwanie z Zosiš dobrze mu zrobiło. -Co?- Prychnęłam gdyż po awanturze w stajni raczej za nim nie przepadałam, chociaż było mi go żal, kiedy tak biegł od tej chamskiej klaczy.- Do mnie coœ mówiłeœ? -Ktoœ cię woła- Przytknšł łeb do prętów i uœmiechnšł się, po czym wyjrzał zza boksu. Ja również to zrobiłam i zobaczyłam Murata. Zrozumiałam, dlaczego Mak zachowywał się tak tolerancyjnie. Chciał zrobić na złoœć Zosi kipišcej w tym czasie z gniewu. Kary arab rżał do mnie wesoło z pagórka tuż koło naszej stajni. Kiedy zobaczył, że na niego patrzę podbiegł do mnie kłusem z podniesionym ogonem a potem otworzył drzwi. Widziałam klacze wzdychajšce z zachwytu nad nim oraz płaczšcego Hetmana, którego pocieszała jakaœ siwka raz po raz spoglšdajšca na Murata. Czułam się dumna. Kiedy się oddaliliœmy koń pocałował mnie. Przez jakieœ 20 czy 30 sekund czułam się jak w niebie. Potem biegaliœmy po polach. Byłam szczęœliwa, bo nareszcie dokonałam tego, czego chciałam. Galopowaliœmy tak długo, że nie zauważyłam, iż jesteœmy w lesie. Kiedy usłyszałam żałosne wycie wilków przeszedł mnie dreszcz. -Może wrócimy- Wtuliłam łeb w gęstš grzywę Murata.- Boję się. -Spokojnie- Pocieszył mnie koń, co sprawiło, że rzeczywiœcie było mi lepiej- Jesteœmy bezpieczni. Jeœli jednak chcesz wrócić to chodŸmy. Ruszyłam nie odrywajšc głowy od szyi ogiera. Cały czas miałam zamknięte oczy. Nagle usłyszałam jakšœ szamotaninę oraz warknięcia głodnych wilków. Poczułam, że Murat odrywa przednie kopyta od ziemi i staje dęba. Ja nadal miałam zaciœnięte powieki. Zaczęłam na oœlep biegać w kółko. Tylnia lewa noga zaczęła mnie bardzo boleć, co uniemożliwiło dalsze wierzganie. Otworzyłam oczy jednak nie patrzyłam w stronę kopyta. Wilki otoczyły nas. Nic nie dawało rżenie i stawanie dęba rozwœcieczonego araba. Byliœmy w pułapce i oboje o tym wiedzieliœmy. -Może da się je przeskoczyć- Szepnšł mój towarzysz- Rób to, co ja! Murat podbiegł do wilka tak jak by chciał, aby go pogryzł, lecz kiedy zbliżył się na takš odległoœć, z której zwierzak z łatwoœciš mógłby go ugryŸć energicznie odbił się od ziemi i ze zgiętymi przednimi kopytami przeskoczył go. Teraz była moja kolej. Nie mogłam się ani chwili zastanawiać. Ból w kolanie dalej mi dokuczał. Mimo to zaczęłam biec do Murata a kiedy znalazłam się tuż przed potomkiem psa poczułam jeszcze większe cierpienie w prawej tylniej nodze. Mimo to udało mi się przeskoczyć i zaczęliœmy uciekać na oœlep w las. Nie wiem czy zwierzaki nas goniło. Miałam łeb znów wtulony w grzywę ogiera oraz zamknięte oczy. Nie miałam siły dalej biec. -Zrezygnowały- Westchnšł Murat.- Zatrzymajmy się tutaj na moment, bo widzę, że jesteœ ranna. Usiedliœmy na ziemi a ogier zaczšł lizać mojš ranę. Zobaczyłam krople krwi na drodze, którš wczeœniej biegłam. -Przepraszam, że cię w to wpakowałem- powiedział smutno- Obiecuję, że zaniosę cię do stajni! To mówišc wstał i wrzucił mnie w poprzek na swój grzbiet. Byłam od niego trochę mniejsza, ponieważ reprezentowałam grupę zwanš kucami oraz konikami. Tymczasem w stajni konie lekko się niepokoiły. -Gdzie jest Bardodka- Zaszlochał Hetman- To na pewno ten kary idiota gdzieœ jš zabrał! -Na pewno nie!- Zaprzeczyła Etna- On taki nie jest! -Ty go nie znasz!- Warknšł tarant! -Już œwita- Kacper zaczšł biegać po boksie jęczšc i rżšc. -Na pewno Muratowi coœ się stało- Piszczały na przemian piękne modne klacze. Tymczasem my wyszliœmy na polanę. Widziałam œwiatła w stajni mojego ogiera jednak nie miałam siły dalej iœć. Zobaczyłam księżyc podobny do sera, który coraz bardziej się rozmazywał aż w końcu stał się całkowicie biały. *** Kto jš tak pokaleczył? -Spytała pani Jaga przytulajšc srokatš nieprzytomnš klacz. Może to przez te druty w boksie- Jak zwykle mšż Jagi myœlał praktycznie. –Albo to wilki pogryzły na pastwisku? -Nasza Kamilka by zobaczyła- Kobieta przykucnęłaby pogłaskać wštłš twarz konia.- No, ale ona też taka czasem nieuważna. Co pan doktor o tym sšdzi? Weterynarz dalej owijał rany miękkim bandażem. -To mogły być wilki lub jakieœ zwierzaki tego typu- Przerwał specjalista od zwierzšt.- Rany na to wskazujš. -A może Irys tak jš dziabnšł w te nóżki?- Zastanawiał się pan Włodzimierz.- Ale jeŸdzić to będzie można? -Jeœli wstanie to można! Myœlę jednak, że na pewno wstanie niedługo i już po 3 dniach znów pan jš przelšżuje. -A, jeœli nie wstanie?- Przeraziła się pani Jagoda.- Ja jš bardzo lubię. Jest taka zabawna. -Mamy jeszcze Sofię de Fuont- Mężczyzna spojrzał na rżšcš z boksu naprzeciwko klacz. -E tam Zosia- Prychnęła pani Jagoda i okryła nieprzytomnego zwierzaka kocem. -Teraz potrzebuje spokoju- Wyjaœnił weterynarz i wszyscy wyszli ze stajni. *** Bardodko!? Bardodko!? Zgłoœ się! – Kacper przytknš chrapy do krat oddzielajšcych boksy. W mojej głowie była pustka. -To do mnie- Poczułam ciepłš narzutę na moim grzbiecie.- Co? Gdzie? Jak? Nie miałam siły oderwać nawet głowy z miękkiego siana. Czułam niewielki ból w obu tylnich kolanach niestety czułam się zbyt zmęczona by zobaczyć, co się dzieje. Postanowiłam spytać tego krzyczšcego kucyka. -Hej mały!- Zaczęłam- Nie wiesz, co mi się dzieje z kolanem? -Jestem Kacper!- Krzyknšł- Masz bandaż, bo się skaleczyłaœ! Jeszcze rano leciało ci z tego bardzo dużo krwi. Ta myœli tak mnie przeraziła, że zamknęłam oczy i zasnęłam. Œniło mi się wspaniałe pastwisko, na którym trawa była wyœmienita. -Kacper!- Krzyknęłam i wstałam szybko. Niestety zaczęło mnie bardzo kłuć w kolanach i znów runęłam na ziemię- Gdzie sš wszyscy? Gdzie Etna, Mak, Hetman a nawet Zosia? -Spokojnie- Uœmiechnšł się wałach- Sš na pastwisku, ale ja nie poszedłem, bo udawałem, że œpię. To była najbardziej typowa broń dla Kacpra. Odetchnęłam z ulgš. -Ja pamiętam, że wczoraj w nocy byłam na polu z Muratem! -I co ci zrobił ten wstrętny ogier!? -Nic! -To, dlaczego masz tę rany na kolanach? -Wilki nas zaatakowały na szczęœcie udało nam się uciec, choć mnie dwa razy ugryzły. -A on ci nic nie zrobił?!- Nadal nie wierzył kuc. -Bardzo dużo mi zrobił! Całš drobię mnie tu niósł! -Widziałam sama!- Wrzasnęła karo-dereszowata klacz, która zapewne została w stajni z powodu kaszlu lub kataru.- On niš tu przyniósł, wylizał ranę pocałował i poszedł. A ty spałeœ! Gadałam długo z tymi dwoma jedynymi końmi w stajni. Wkrótce wróciły inne konie. Wszyscy zadawali mi pytania jednak ja mówiłam tylko o wilkach by Muratem nie sprawić przykroœci Hetmanowi. Minęło parę samotnych dni w stajni i w końcu wstałam na nogi. Nareszcie mogłam wyjœć na pastwisko. Poczułam œwieże zimowe powietrze. Ruszyłam pierwszym od długiego czasu galopem, lecz nie trwało to długo. W dolinie zobaczyłam dwa ogiery bijšce się. Znała oby dwa konie....CDN horses-story 2005-03-05 21:32:20 skomentuj (2)